VALLEND HOUT is een ingetogen verhaal over de tuin die door twee mensen wordt onderhouden. In de stromende regen zorgen zij elk op hun eigen manier voor het groen. Ze planten, schoffelen, knippen en zagen om de tuin in toom te houden. De nevel blijft laag om de druipende struiken hangen, de bomen vonken. Er is nog geen blad los.Miek Zwamborn verweeft nauwkeurige beschrijvingen van de veranderingen die de tuin ondergaat met praktische aanwijzingen voor alledaags tuinonderhoud. Door haar sobere stijl weet zij de taal, die eveneens onderhevig is aan de snoeischaar, parallel aan de toestand van de tuin in een winterslaap te dwingen.VALLAND HOUT, een ontroerende roman over een verstilde plek, groeide uit veldonderzoek bij een boomchirurg, bezoeken aan verschillende botanische tuinen in Europa, en de houtstapels en in bomen gekraste namen en harten die Miek Zwamborn de afgelopen jaren fotografeerde.
Een tuinkasteel midden in Zuid Holland. Waar een ooievaarsnest te bezichtigen is en Lin kopjes thee serveert met bloempjes erop. Waar het personeel op alle tuinmeubelen mag luilakken. De prinsesjes heerlijk vies mogen worden. En waar de kasteelheer zich vermaakt op de composthoop om goeie grond op te scharrelen.
dinsdag 16 juni 2009
Vallend hout
VALLEND HOUT is een ingetogen verhaal over de tuin die door twee mensen wordt onderhouden. In de stromende regen zorgen zij elk op hun eigen manier voor het groen. Ze planten, schoffelen, knippen en zagen om de tuin in toom te houden. De nevel blijft laag om de druipende struiken hangen, de bomen vonken. Er is nog geen blad los.Miek Zwamborn verweeft nauwkeurige beschrijvingen van de veranderingen die de tuin ondergaat met praktische aanwijzingen voor alledaags tuinonderhoud. Door haar sobere stijl weet zij de taal, die eveneens onderhevig is aan de snoeischaar, parallel aan de toestand van de tuin in een winterslaap te dwingen.VALLAND HOUT, een ontroerende roman over een verstilde plek, groeide uit veldonderzoek bij een boomchirurg, bezoeken aan verschillende botanische tuinen in Europa, en de houtstapels en in bomen gekraste namen en harten die Miek Zwamborn de afgelopen jaren fotografeerde.